logo
Levensbeëindiging
Ik schrik vaak als ik weer hoor dat iemand zich voor de trein heeft gegooit, zelfmoord is dan het officiële bericht.
Mensen reageren vaak heel laconiek op dit soort berichten, maar begrijpen vaak de oorzaak niet die toch stof tot nadenken doet zetten, want het kan iedereen overkomen, of je nou rijk of arm bent. Meestal ligt de oorzaak aan drie dingen.

1. Je hebt alles gehad in het leven en ziet het totaal niet meer zitten door bijvoorbeeld schulden, wel of niet jou fout, maar het uitzicht zie je niet meer. Plezier heb je dan niet meer. Je hebt dan nog maar één wens…

2. Ziekte is een slopende dood. Je bent invalide en ziet mensen om je heen allerlei leuke dingen doen en jij… jij kan niet mee doen. Maar ook pijn. Pijn kan meedogenloos zijn. Elke dag pillen slikken tegen pijn en zelfs die willen niet echt meer helpen. Er is nog maar één medicijn die jou nog van de pijn kan afhelpen…

3. Liefdesverdriet is geen pijn, maar een gemis, je mist je geliefde die het uit heeft gemaakt, of nog erger, overleden is. In de dierenwereld zie je dit ook vaak. Katten en honden die niet van het graf van hun verzorgers wijken. Kijk maar eens naar de film Haichi a dogs tale. Over een hond die bij het station blijft wachten op zijn baasje die niet meer terugkomt. Je houdt het niet meer droog en menig traantje rolt over je wangen, of je moet totaal geen gevoel in je sodemieter hebben.

Roes
In alle gevallen raak je in een roes, je bent geheel verdoofd. Vaak komt de hulp dan te laat, want mensen roepen dan vaak ‘Ach joh! Kom op! Morgen gaat het beter!’ En men vind het een manier om aandacht te vragen. Nee! Dit is geen aandacht vragen, maar hulp vragen. Hulp die ze hard nodig hebben en niet krijgen.
Als ze dan zelfmoord hebben gepleegd, dan praat men pas goed over je en weten ze ineens niet dat het zo erg was! Want tja… over doden niets anders dan goed he!!!

Wie is de schuldige
Helaas zit er aan dit verhaal drie vervelende kanten. Het verlies van degene, de nabestaanden, maar vaak ook de treinmachinist, die dit regelmatig mee maakt.
Vaak wordt dan degene die zelfmoord pleegt als dader aangewezen. Maar is dat wel zo? Mag je diegene als dader aanwijzen? Of is diegene het werkelijke slachtoffer die niet geholpen werd door de maatschappij. Zoals ik eerder schreef, diegene zit in een roes en weet totaal niet meer wat er gebeurd.
Is het niet eens goed dat we elkaar eens gaan helpen? Dat we niet zomaar lopen te roepen ‘ach het komt wel goed’.

Ik las een keer op internet dit stukje wat heel goed bij dit verhaal past:
Mensen hebben niet altijd advies nodig.
Soms willen ze een oor dat luistert, een hand om vast te houden en een hart dat begrijpt.

eind